Ik kan me zo kwaad erover maken: de zichzelf gekroonde goeroes die het schrijven van boeken vaak als training ‘erbij doen’ en doorgaans vanuit hun marketingachtergrond blèren: jouw boek is een visitekaartje. Wat een nonsens! Want buiten het feit dat zo’n ultradikke businesscard niet in je agenda of portefeuille past (zou je eens moeten proberen, dat ziet er toch raar uit, denk ik)… is een boek voor sommige lezers een inspiratiebron. De tool die hun leven verandert. En dat is nou precies de reden waarom ik samen met mijn moeder een boek ga schrijven. En niet omdat een of andere figuur met een iets te hoog marketingpromillage in zijn bloed loopt te raaskallen.
Zoals je misschien hebt meegekregen als vaste bezoeker van dit blog, is mijn moeder ernstig ziek. Ze heeft eierstokkanker. Vorig jaar heeft ze een heftige operatie en een reeks onmenselijke chemotherapiebehandelingen doorstaan. Dat maakt haar tot mijn persoonlijke heldin. De heldin van 2010 en 2011, al geef ik meteen toe dat ik misschien een tikkeltje partijdig ben bij deze contest omdat ik zielsveel van haar houd. Meer dan ooit geniet ik van haar en het lijkt wel alsof we juist door die rotziekte dichterbij elkaar zijn komen te staan. Mams en ik, maar ook de rest van de familie en ik. En ik weet eigenlijk wel zeker dat het voltooien van een van mijn eerstvolgende projecten, het boek dat ik samen met haar ga schrijven, in meerdere opzichten bijzonder zal zijn.
Life mission
Het idee kwam van Mams zelf. Ik weet het nog goed; enkele maanden geleden in de wachtkamer van het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam. ”Eigenlijk zou ik een boek moeten schrijven; ik heb zoveel meegemaakt en wil dat met de wereld delen”, riep ze ineens. Zomaar, out of the blue. “Euhm… Mams, heb je enig idee wat ik op het internet doe? Wat ik mensen leer?”, antwoordde ik haar. “Ja, iets met schrijven, toch?” Ik glimlachte en legde uit dat ik als schrijfcoach mensen begeleid bij het schrijven van hun boek of e-boek. Daarmee was een life mission geboren. Want toen ik haar vroeg of ze het ECHT wilde, knikte ze instemmend. En nu is het moment bijna aangebroken: de outline is al klaar. Een wilde breindump met onderwerpen waarover ik haar kan bevragen. Ik kan nauwelijks wachten om aan deze klus – een bijzondere eer – te beginnen.
Anderen inspireren
Gek genoeg verwacht ik niet langer dan drie maanden nodig te hebben om haar verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Of nog sneller, als de gesprekken willen vlotten. Want die verdomde chemo zorgt soms ervoor dat ze zich moe en misselijk voelt. En dan kunnen de interviews dus niet doorgaan. Logisch, ik zou het zelf ook niet prettig vinden om diepe, confronterende en scherpzinnige vragen te moeten beantwoorden als ik me naar zou voelen. Maar de missie is aanstaande: Mams wil met haar verhaal anderen inspireren. Over hoe ze zelf is omgegaan met de ziekte, maar ook over hoe wij hiermee omgegaan zijn. En wat ze heeft doorgemaakt, hoe ze zich voelde, noem maar op. Mams zal opnieuw een heldin zijn en de functie van een rolmodel vervullen.
Topboek
Stiekem droom ik al van lezingen voor honderden mensen, die zij dan geeft. Maar… dat schijnt net iets te veel te zijn. Begrijpelijk… en dus leg ik me erbij neer dat we dat skippen. We gaan toch een bestseller schrijven samen. Reken maar van YES! Want iedereen die te maken krijgt met kanker – zelf of in zijn of haar naaste omgeving – verdient het om een topboek te kunnen lezen.
En dat, lieve mensen, noem ik dus geen visitekaartje. Al geeft mijn moeder met het boek wel haar visitekaartje af. Maar dat is een heel ander verhaal, toch? Maar alsjeblieft… laat de ‘goeroes’ zwijgen!
{ 2 comments }
