Wie een boek of e-boek gaat schrijven doet er verstandig aan om niet alleen ‘te gaan knallen en gasgeven’. Een korte periode rust nemen is op zijn tijd – ons brein is immers net een harde schijf (als die vol is, is je pc of laptop ook een heel stuk trager) – geen slecht advies. Integendeel! Ik noem dat altijd het adapter-momentje. Even de batterij opladen… om er daarna weer met frisse moed tegenaan te gaan… In dit artikel vertel ik je kort hoe je dat kunt doen: een paar voorbeelden.
Even een momentje voor jezelf. Even jezelf terugtrekken. Een oase van rust. Terugkomen bij jezelf. Het lijkt wel de tekst van een slechte radio- of tv-commercial voor niet te hachelen goedkope thee die deze week in de Bonusaanbieding is bij Albert Heijn. Niets is minder waar; het is het advies dat ik voor je heb als je in de ‘schrijversblues’ bent gekomen. Misschien ken je het wel: je neemt dolenthousiast plaats achter je pc en tuurt naar het scherm. Minuten gaan voorbij en eigenlijk komt er niets uit je vingers. Je hoofd maakt intussen overuren. Een kakofonie van stemmen die je vertellen wat je nog moet doen, dat je de kinderen uit school moet halen, welke boodschappen je nog in huis moet halen, dat oude vrouwtjes niet te vertrouwen zijn en Volkswagen wel, dat het grote boek van Sinterklaas toch echt wel terechtkomt en dat je vooral niet moet vergeten om even langs te gaan bij de stomerij om je nette pak op te halen. Dat laatste gaat vaak mis, omdat ‘NIET’ niet aankomt in je mind en je vaak het tegenovergestelde doet, maar dat is een ander onderwerp. Daar schrijf ik later nog weleens over. 
‘Groene oplaadstation’
Om een lang verhaal kort te maken: je moet er echt even uit! Je harde schijf is vol. En met zo’n vol brein kun je niet optimaal functioneren. Ik beleef mijn adapter-momentje meestal in het Haarlemmermeerse Bos. Dat is een mooi, vrij uitgestrekt recreatiegebied aan de rand van Hoofddorp, niet ver van mijn woonplaats Nieuw-Vennep af. Eens in de zoveel weken laat ik alles ‘vallen’ en scheur in mijn autootje naar mijn ‘groene oplaadstation’. Dat doe ik ook als ik moet nadenken over lastige vragen of uitdagingen. Of over nieuwe projecten. Moeder Natuur kalefatert mij dan altijd lekker op; als ik de wind door mijn haren voel of het begint zachtjes te regenen, weet ik een ding: ik ben weer verbonden met de aarde. Ik maak meestal een boswandeling en kom tot rust op een steiger langs de grote bosplas. Voor een toevallige voorbijganger lijkt die plaats niet echt iets bijzonders, maar het is mijn sacred space. Uitgerekend daar – ik zal er nog weleens een foto of video van maken – kom ik tot rust en krijg ik nieuwe ideeën voor zakelijke projecten. Of inzichten in de problemen in mijn privésituatie.
Vingers in het zand
Wanneer ik – om wat voor reden dan ook – geen zin heb om naar het bos te gaan, zet ik koers richting de kust. Ik woon niet ver vanaf Langevelderslag of Noordwijk; een klein half uurtje en dan zit ik er. Het strand is – nog meer dan het bos – mijn ultieme plaats om de batterij op te laden. Zoals een adelaar zijn klauwen in een onschuldig lief klein konijntje zet, zo steek ik mijn vingers in het zand. Ooit leerde ik tijdens een sjamanistische workshop hoe belangrijk aarden is. En als er één manier is om mezelf te aarden… is dat het wel! Nog meer dan in het bos – waar je nog beschutting krijgt van de bomen – kun je lekker uitwaaien op het strand of in de duinen. Even lekker helemaal uit je dak gaan. Heerlijk alles loslaten. En soms – als ik onverwerkte emoties de vrije loop wil laten – ga ik viszwaaien, een NLB-techniek die me helpt om boosheid en verdriet te uiten. Ik zal ook over dit onderwerp ook nog weleens een artikel schrijven.
Help me dat onthouden… want voor dat je het weet, blijf ik hieraan denken. Dan raakt ”mijn interne harde schijf weer vol” en loop ik vast… Euh… waar was ik ook alweer gebleven…. ????
{ 0 comments }
