Samen met tientallen ondernemers, die integriteit en een hoger bewustzijn hoog in het vaandel hebben staan, werk ik mee aan het opzetten van de coöperatie Aangenamer. Als één van de leden van het managementteam heb ik gedurende de afgelopen weken veel meegemaakt: juichen, lachen, boosheid, verdriet, frustratie, weg willen lopen, onmacht. Over die gevoelens heb ik een blog geschreven. Met dank aan de mensen om me heen die mij ieder op zijn of haar eigen manier hebben geholpen om te groeien als mens. En niet in de laatste plaats… dank aan mezelf, omdat ik hiervoor openstond. Voor niet-insiders: binnen Aangenamer gebruiken we o.a. de metafoor van een groep ganzen. Ze vliegen in formatie. Soms op kop, soms laten ze zich zakken. En als het even minder gaat, ontfermen enkele ganzen zich liefdevol over de zieke gans…
Jeetje, wat vliegen we hoog! En wat gaat het hard! Ik knipper even met mijn ogen of een voorgenomen besluit is geresulteerd in een concreet plan of product. Leek Aangenamer gisteren nog een wel leuk droomprojectje dat zich rustig ontwikkelde, vandaag tekenen de contouren zich af van een strakke organisatie. Niks dromen, keiharde realiteit: eigentijds ondernemen met een nieuwe dimensie. Kan ik het nog wel bijbenen?
Groeien we niet te hard? Of flitst alles langs me heen? Is dat nou juist mijn oude valkuil die weer op de loer ligt? Wil ik controle houden uit vermeende veiligheid? Klamp ik me vast aan iets dat er niet is? Mijn veel te vroeg overleden NLP-trainer Jan Voskuil riep altijd dat controle vaak geen controle is maar angst… En weet je… hij was een wijs man!
Angst
Kom ik weer in die angst uit? Angst om niet gezien te worden? Angst om niet gehoord te worden? Angst dat anderen niet in de gaten hebben wat voor vaardigheden ik eigenlijk allemaal wel niet in huis heb? Jaren van persoonlijke ontwikkeling… worden die nu ineens in de prullenbak gegooid? Word ik weer overgeslagen? In de steek gelaten? Shit, ik ben weer in een energie beland die ik niet wil. Maar die ik o zo goed herken: wie wil mij nou? Brrr…
Pas op de plaats
Snel zet ik het knopje aan van mijn rationaliseermachine. Of zoals mensen roepen die hiervoor gestudeerd hebben: ik ga naar binnen bij mezelf (al weet ik nog steeds niet precies wat ze daar nou mee bedoelen). Even een pas op de metaplaats maken, zoals Jan mij ooit leerde. Een moment ‘genoodzaakt’ zijn om de neutrale toeschouwer te worden van wat zich nu écht afspeelt in mijn leven.
Verantwoordelijk
Ben ik werkelijk bang? En zo ja, waarvoor dan? Word ik niet gezien en gehoord? Of zet ik zelf mijn oogkleppen op? En wil ik niet zien en horen wat anderen beweegt? Geen wonder dat ik me zo verdraaid eenzaam voel. Dat roep ik zelf op. Ja ja, na tig trainingen kan ik het zo goed vertellen. Want ik weet het: ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Hoe ik met anderen en – nog veel belangrijker – mezelf omga. Want dat vergeet ik ook weer: er is maar één persoon in mijn leven het allerbelangrijkste. En dat ben IK.
Overvloed
Dan zie ik ineens weer de helderheid. Er is overvloed. Er is genoeg werk te doen. En ik kan al mijn talenten, competenties en vaardigheden inzetten voor een Aangenamere voortzetting van mijn werkzaamheden binnen de groep. En die dekselse verantwoordelijkheid die ik al jaren meen te moeten dragen voor zaken waar ik in aanleg niet verantwoordelijk ben, moet ik gewoon eens leren los te laten.
Opluchting
Ik besluit vanaf nu om uit te gaan van kansen en me niet gepasseerd te voelen als anderen een publiciteits- of schrijftaak op zich nemen. Man, wat een opluchting. Al is er ook nog een stemmetje dat roept: “joh, laat het je niet afnemen”. Ik begroet die stem met liefde, wetend dat hij me voor iets wil beschermen. En besef dat ik na het schrijven van dit blog bij wijze van spreken weer een paar centimeter gegroeid ben op de meetlat van persoonlijke groei. Wauw, wat een verrijking!
